Tycoons slot betsoft games

شرایط، خواسته و عمل

شرایط، خواسته و عمل

بسیاری که خواستار حضور جوانان یا بانوان در مناصب هستند زمانی که فرد مورد نظرشان به هر دلیل کنار گذاشته می‌شود کل هدف را کنار می‌‌گذارند

پیش از انتخابات اردیبهشت ماه امسال شور و امید بسیاری برای حضور جوانان، بانوان، اقلیت‌ها و همچنین بسیاری از کنشگران اجتماعی بیرون از قدرت در سیاست کشورمان وجود داشت اما به نظر می‌رسد سطح این حضور هم‌طرازِ میل جامعه ما نبوده است. بسیاری از انتصابات افراد باتجربه قدیمی بوده‌اند و حتی انتخاب مردم هم بیشتر افرادی بوده‌اند که سابقه طولانی در سیاست داشته‌اند. اما چرا؟ این تناقض میان خواسته و عمل از کجا می‌آید؟
 اگر برای یک کنش اجتماعی سه مرحله‌ی میل، باور و امکان متصور شویم. علیرغم میل ما هنوز باور و امکان بعضی تغییرات در جامعه و همچنین سیاست ایران بوجود نیامده است و شاید شرایط برای تغییرات بهتر مهیا نمی‌باشد.
  بسیاری از ما با آنکه میل به تغییر داریم اما هنوز به آن باور نداریم و اعتماد به نفس و همچنین قدرت ریسک در این زمینه را نداریم. همین است که در لحظه‌ی آخر انتخاب‌مان، همان انتخاب‌های کم خطر سابق می‌شود که علیرغم اطلاع از نقاط ضعف‌شان و دانستن این که تغییری عمده هم رخ نخواهد داد، به بدتر ‌‌نشدن اوضاع رضایت می‌دهیم. از این رو علیرغم  انتقاد بسیاری از کنشگران اجتماعی به بعضی انتصاب‌های پس از انتخابات، باید این واقعیت را بپذیریم که اکثر این انتخاب‌ها جدای از نگرش و خواست سیاسی، با توجه به شرایط، نسبتا منطقی بوده و چندان با خواست اکثریت مردم منافاتی ندارد.
به علاوه به فرض اینکه ما به خواسته و میل‌مان، باور هم داشته باشیم باید امکان و شرایط دست‌یابی به آن را نیز فراهم نمائیم. واقعیت این است ما هنوز نتوانسته‌ایم ساز و کارهای نیرومند اجتماعی برای دست‌یابی به خواسته‌هایمان ایجاد نمائیم. 
در اکثر موارد کنش سیاسی نیروهای خواستار سهم در قدرت، به صورت نظام‌مند نبوده است. نهادهایی مانند احزاب، گروه ها، جمعیت ها و..... که دارای هدف و برنامه بوده و دنبال فراهم آوردن شرایط باشند را کمتر ایجاد نموده‌ایم. به همین دلیل بسیاری که خواستار حضور جوانان یا بانوان در مناصب هستند زمانی که فرد مورد نظرشان به هر دلیل کنار گذاشته می‌شود کل هدف را کنار می‌‌گذارند. تا زمانی که ایده‌های شخصی و کلی در قالب نهادهای مدنیِ سازمان‌یافته مطرح نشوند نمی‌توان به اجرای آنها امید چندانی داشت و با تغییر افراد همه‌ی خواسته‌ها به ناگاه رنگ می‌بازند بدون آنکه کسی خود را ملزم به پاسخ گوئی بداند.
تاریخ و تجربه بشری ثابت کرده که اگر احساس مسئولیت و تعهد جمعیِ فروتنانه‌ای وجود نداشته باشد و افراد تنها در هنگام تقسیم قدرت حضور پیدا کنند در درازمدت سهمی به نیروهای بیرون از قدرت نخواهد رسید. 
شاید ایده‌هایی مانند شوراهای مشورتی جوانان و زنان، گروه‌های مطالبه‌گر سازمان‌یافته و احزاب قدرتمند چندان جذاب، بدیع و هیجان‌انگیز نباشند و بیش از منافع به زحمت و فداکاری احتیاج داشته باشند اما شاید این تنها راهی‌ست که امکان تحقق میل و باورهای‌مان را ایجاد می‌نماید.

 

دیگر مطالب مرتبط

نظرات و دیدگاه های شما

دیدگاه و نظرات خود را ارسال کنید.