Tycoons slot betsoft games

معلمی شرافتی که تسخیرنشده دل‌مان برای نشستن روی نیمکت مدرسه تنگ شده

معلمی
 شرافتی که تسخیرنشده

معلم، شاید تنها واژه‌ای باشد که هنوز  نوشتن، بر زبان آوردن و یادآوری‌اش، تن آدم را به لرزه  و قلب آدمی را به تپش وامی‌دارد، از معدود مسئولیت‌ها و  نه مشاغلی که در برابر موج فروریزی ارزش‌ها و سیطره‌ی پول همچنان استوار ایستاده و با اینکه واژه‌ها لوث شده‌اند، هنوز واژه شرافت و حرمت برازنده اوست. چه، امروز در دوران دنیای مجازی و اینترنت، و چه دورانی که هیچ امکاناتی از این دست، در دسترس نبود، همیشه و همه وقت معلم، هدفش آموزش و تربیت بچه‌هایی بوده که همچون فرزندانش دوست‌شان داشته است.
 در خاطر همه ما هست، چگونه معلمان ما، با تمام توان تلاش می‌کردند، یک مسئله، موضوع و یا درسی از زندگی را به ما بیاموزند، چنان با ولع و حرص سیری‌ناپذیری برای آموختن تلاش می‌کردند، که گویی جان‌شان و زندگی‌شان به آن بسته است. بیاد دارم در دوران جنگ در دوره‌ای که هیچ امکاناتی نبود معلمی داشتم که شب‌ها در خانه روی کاغذهای کوچک نقاشی می‌کشید و به عنوان جایزه به ما می‌داد، هنوز طعم آن جوایز و لذت دریافت‌شان را پس از دهه‌ها با خود دارم و وقت و بی‌وقت آن را مزه‌مزه می‌کنم. معلم‌هایی که نه تنها در آموزش سخت‌کوش بودند که سعی می‌کردند با همان محدودیت‌ها، با بازی‌های ابتکاری فضایی شاد را در کلاس درس ایجاد نمایند. چقدر دل‌مان برای نشستن پشت میز و نیمکت‌های مدرسه تنگ شده، چقدر دل‌مان برای معلم‌هایمان تنگ شده، برای احساس توجه و خلوصی که هیچ جای دیگر پیدایش نکردیم.
اما ما آن‌چنان که سزاوار است هرگز قدردان این قشر زحمت‌کش و محجوب نبوده‌ایم، این آدم‌های بی‌ادعا، اما بسیار بسیار مهمی که هر چه داریم، از برکت خون‌دل خوردن آنهاست. بی‌شک در شان جایگاه معلم نیست که در روز بزرگداشتش از مسائل مادی یاد شود اما به عنوان نمونه میزان حقوق که پیشکش معلم‌های ما می‌شود  نه تنها برای دستگاه اداری و سیاسی ما که برای فرهنگ و تاریخ ما نیز شرم‌آور است. آن هم وقتی که در بعضی کشورهای دنیا حقوق سالانه معلم‌ها حتی به صد و چهل هزار دلار در سال می‌رسد و معلم‌های ما در بهترین شرایط حدود هشت هزار دلار در سال دریافت می‌کنند و بسیای از معلم‌های زحمت‌کش، دلسوز ما در مدارس غیرانتفاعی حقوق باور نکردنی ماهیانه حدود پانصد هزار تومان دریافت می‌کنند. همه ما می‌دانیم که حل بسیاری از مشکلات ما از رانندگی گرفته،  تا میزان مطالعه، فرهنگ کار، رعایت حقوق دیگری، خانواده‌داری، وجدان سیاسی و اقتصادی و.... تنها به مدد آموزگاران امکان پذیر است، و اگر ما در عمل، به معلمان‌مان اهمیت ندهیم و فقط بصورت نمادین و ظاهری به تقدیر از آنها بپردازیم، هرگز نمی‌توانیم، در حل مسایل و مشکلات کشور، حتی با صرف میلیاردها دلار و با برخورد قضایی و بگیر و ببندها به موفقیت برسیم و به آنچه که شایسته کشورمان است، دست یابیم..

 

دیگر مطالب مرتبط

نظرات و دیدگاه های شما

دیدگاه و نظرات خود را ارسال کنید.